ThaiGovData

โรคระบาดในสัตว์

"โรคปากและเท้าเปื่อย (foot and mouth disease) โรคที่เกิดในสัตว์กีบคู่ โค กระบือ แพะ แกะ สุกร เป็นการติดเชื้อไวรัสซึ่งในประเทศไทย พบ 3 ชนิด ได้แก่ ชนิด โอ เอ และเอเชียวัน สัตว์ที่ติดเชื้อจะแสดงอาการความรุนแรงแตกต่างกันขึ้นอยู่กับภูมิต้านทานโรค ความแข็งแรงของตัวสัตว์ และปริมาณของเชื้อโรค โดยจะแสดงอาการ ซึม ไข้สูง น้ำลายไหล มีเม็ดตุ่มใสพุพอง เกิดขึ้นภายในปาก ลิ้น เหงือก เพดานปาก ข้างแก้ม ซอกกีบ ต่อมาเม็ดตุ่มจะแตกเป็นแผล สัตว์แสดงอาการเจ็บขา เดินกระเพลก น้ำลายไหลมากขึ้น โรคระบบสืบพันธุ์และทางเดินหายใจในสุกร หรือ โรค PRRS (Porcine Reproductive and Respiratory Syndrome) ""โรคที่ทำให้เกิดกลุ่มอาการทางระบบสืบพันธุ์ และทางเดินหายใจ เกิดจากเชื้อไวรัสในกลุ่ม Arteriviridae ซึ่งเป็น RNA ไวรัสชนิดสายเดี่ยว ขนาดเล็ก (45-65 nm) มีเปลือกหุ้ม เชื้อถูกทำลายได้ง่ายในสภาพอากาศร้อน (37 องศาเซลเซียส ภายใน 48 ชั่วโมง) และมีความคงทนต่ำในสภาพกรด ด่าง (คงทนที่ pH 5.5-6.5) การแพร่กระจายของเชื้อทางอากาศ การสัมผัสโดยตรงกับสัตว์ป่วย เชื้อไวรัส พี อาร์ อาร์ เอส จำนวนมากจะถูกขับออกมาทางลมหายใจและอุจจาระเชื้อจึงแพร่จากสุกรป่วยไปยังสุกรอื่นๆ ได้ง่าย โดยเฉพาะจากการดมและเลียกัน อาการและความรุนแรงของโรคขึ้นอยู่กับชนิดของเชื้อ การจัดการฟาร์ม การสุขาภิบาล ระบบการหมุนเวียนอากาศ และสถานภาพสุขภาพของสุกรในฝูง - สุกรพันธุ์ พบว่ามีการคลอดก่อนกำหนด แท้งในระยะท้ายของการตั้งท้อง (มากกว่า 100 วัน) ลูกที่คลอดอ่อนแอ อัตราการเกิดมัมมี่และลูกตายแรกคลอดสูง - สุกรดูดนม สุกรอนุบาล สุกรขุน มักมีปัญหาเกี่ยวกับระบบทางเดินหายใจ แคระแกร็น โตช้า และมักพบโรคแทรกซ้อนอื่นๆ ร่วมด้วยความรุนแรงของโรคจะลดลงเมื่อสุกรอายุมากขึ้น สุกรที่อายุมากกว่า 1 เดือน จะแสดงอาการไม่เด่นชัดถ้าไม่มีโรคแทรกซ้อนหลักจากมีการระบาดของโรคนี้ไประยะหนึ่ง ความรุนแรงของโรคจะค่อยๆ ลดลง ซึ่งอาจเนื่องมาจากมีการสร้างภูมิคุ้มกันขึ้น ทำให้สุกรป่วยแสดงอาการไม่รุนแรง หรืออาจมีการเปลี่ยนแปลงของเชื้อไวรัสทำให้ความรุนแรงลดลง เพื่อให้เชื้อสามารถคงอยู่ในฝูงได้เป็นเวลานานในระยะหลังๆ"" โรคลัมปีสกิน Lumpy Skin Disease : LSD เป็นโรคติดเชื้อไวรัสที่สำคัญในโคกระบือ เกิดจากเชื้อไวรัส Lumpy skin disease virus ติดจากแมลงดูดเลือด เช่น เห็บ ยุง แมลงวัน และติดผ่านทางสารคัดหลั่ง เช่น น้ำลาย น้ำมูก การกินน้ำหรืออาหารที่ปนเปื้อนเชื้อ รวมไปถึงการใช้อุปกรณ์ร่วมกัน สัตว์ที่ติดเชื้อจะมีไข้สูง ซึม เบื่ออาหาร ต่อมน้ำเหลืองโต และมีตุ่มนูนแข็งขนาดใหญ่ ประมาณ 2-5 เซนติเมตร ขึ้นที่ผิวหนังทั่วร่างกาย พบมากที่คอ หัว เต้านม ถุงอันฑะและหว่างขา ตุ่มที่ขึ้นอาจแตก ตกสะเก็ดและเกิดเป็นเนื้อตาย จากนั้นก้อนเนื้อตายที่แห้งมีการลอกหลุดเกิดเป็นแผลหลุมตามมาอาจเกิดการติดเชื้อแบคทีเรียแทรกซ้อนได้ ในพ่อพันธุ์อาจส่งผลให้เป็นหมันชั่วคราว สำหรับแม่พันธุ์อาจทำให้แท้งแล้วก็กลับสัดช้า อัตราการป่วยอยู่ที่ 5 – 45 % อัตราการตายน้อยกว่า 10% ผลกระทบส่วนใหญ่จะทำให้ผลผลิตลดลง โรคพิษสุนัขบ้าในสัตว์ (Rabies) ""โรคกลัวน้ำ"" (Hydrophobia) เป็นโรคติดเชื้อของระบบประสาทส่วนกลางที่มีอันตรายร้ายแรงถึงชีวิต พบเกิดในสัตว์ เลือดอุ่นทุกชนิด ทั้งสัตว์เลี้ยงและสัตว์ป่าและยังติดต่อมาสู่มนุษย์ พาหะนำโรคที่สำคัญที่สุดสู่มนุษย์ และสัตว์อื่นๆ คือ สุนัข รองลงมาคือแมว พาหะนำเชื้อที่สำคัญในบ้านเราคือ สุนัขและแมว เกิดจากเรบี่สไวรัส (Rabies virus) การติดเชื้อที่สำคัญที่สุดคือการถูกสัตว์เป็นบ้ากัด เชื้อพิษสุนัขบ้าที่อยู่ในน้ำลายจะเข้าสู่บาดแผลและผ่านเข้าสู่เส้นประสาทส่วนปลาย ไขสันหลัง และเข้าสู่สมองมีการแบ่งตัวในสมองและปล่อยเชื้อไวรัสไปตามแขนงประสาทที่ไปเลี้ยงอวัยวะต่างๆ ทั่วร่างกาย รวมทั้งต่อมน้ำลาย เชื้อไวรัสโรค พิษสุนัขบ้าสามารถเพิ่มจำนวนในเซลล์ของต่อมน้ำลาย ซึ่งจะเป็นช่วงที่สัตว์แสดงอาการป่วยออกมาให้เห็น สัตว์ที่ไดรับเชื้อจะแสดงอาการภายใน 14-90 วัน หรืออาจนานกว่านี้โดยเฉลี่ยประมาณ 21 วัน อาการของสัตว์แต่ละตัวจะแตกต่างกันมาก แบ่งออกเป็น 2 แบบคือ แบบดุร้าย (furious form) และแบบซึม (dumb or paralytic form) โรคอหิวาต์แอฟริกาในสุกร (African swine fever : ASF) โรคอหิวาต์แอฟริกาในสุกร (African swine fever : ASF) เป็นโรคไวรัสที่ติดต่อร้ายแรงในสุกรที่แพร่กระจายในภูมิภาคต่างๆ ทั่วโลก เป็นโรคที่สามารถส่งผลกระทบต่อเศรษฐกิจและอุตสาหกรรมการเลี้ยงสุกรเป็นอย่างมาก เนื่องจากหากมีการระบาดของโรคนี้ในประเทศแล้วจะกำจัดโรคได้ยาก เพราะในปัจจุบันนี้ยังไม่มีวัคซีนในการป้องกันและควบคุมโรคในขณะที่เชื้อไวรัสที่ก่อโรคมีความทนทานต่อสิ่งแวดล้อมสูง สุกรที่หายป่วยแล้วจะเป็นพาหะของโรคได้ตลอดชีวิตและยิ่งกว่านั้นโรคนี้เป็นโรคที่มีความความรุนแรงทำให้สุกรที่ติดเชื้อมีการตายเฉียบพลันเกือบ 100 % ติดต่อได้ทางการกิน หายใจ บาดแผล และถูกเห็บอ่อน (genus Ornithodoros) ที่เป็นพาหะกัด สุกรมีอาการไข้สูง นอนสุมกันร่วมกับมีอาการท้องเสียเป็นเลือด ผิวหนังแดง มีจุดเลือดออกหรือรอยช้ำโดยเฉพาะใบหู ท้อง ไอแห้ง และขาหลงไม่มีแรง ต่อมน้ำเหลืองโต ม้ามขยายใหญ่ โรคไข้หวัดนก (avian influenza) โรคไข้หวัดนก avian influenza หรือ bird flu คือไข้หวัดใหญ่จากเชื้อ influenza A ซึ่งเกิดขึ้นในสัตว์ปีก เช่นนก เป็ด ไก่ ทั้งที่เกิดตามธรรมชาติ หรือถูกเลี้ยงในโรงเรือน ซึ่งสายพันธ์ H5N1ทำให้สัตว์ปีกที่ติดเชื้อมีอาการรุนแรงและตายอย่างรวดเร็ว ติดต่อได้ในสัตว์ปีกทุกชนิด ทั้งที่เป็นสัตว์ป่าและสัตว์เลี้ยง สามารถติดต่อจากสัตว์ปีกมาสู่คนได้ ทั้งจากการสัมผัสสิ่งคัดหลั่งจากสัตว์ปีกที่ป่วยโดยตรง เช่น อุจจาระ น้ำมูก น้ำลายของสัตว์ปีก หรือเกิดจากการสัมผัสสิ่งแวดล้อม พื้นผิวที่ปนเปื้อนเชื้อไวรัสจากสัตว์ปีกที่ป่วย โดยการแสดงอาการจะมีได้หลายระบบ เช่น ระบบทางเดินหายใจ ได้แก่ หายใจลำบาก หน้าบวม น้ำตาไหล อาการทางระบบประสาท ได้แก่ ชัก คอบิด และอาการอื่นๆ ได้แก่ ท้องเสีย ขนยุ่ง ซึม ไม่กินอาหาร ไข่ผิดรูป หงอนและเหนียงมีสีคล้ำ หรือหน้าแข้งมีจุดเลือดออก"

หน่วยงาน:
dldpng
สัญญาอนุญาต:
Open Data Common
หมวดหมู่:
ข้อมูลสาธารณะ
ขอบเขตพื้นที่:
อำเภอ
ความถี่การปรับปรุง:
ปี
พอร์ทัลต้นทาง:
gdc_phangnga
อัปเดตเมื่อ:
5/11/2569

อัปเดตระเบียนเมื่อ 16 วันก่อน ตรงตามรอบรายปีที่ระบุไว้

ข้อมูลภายในไฟล์

ตัวอย่าง 10 แถวแรกจากทั้งหมด 589 แถว · 8 คอลัมน์

ปีnumericประเภทโรคtextอำเภอtextประเภทสัตว์textจำนวนสัตว์รายปีnumericจำนวนที่เกิดโรคnumericหน่วยtextที่มาtext
2568ปากและเท้าเปื่อยกะปงโคนม00ตัวสำนักงานปศุสัตว์จังหวัดพังงา
2568ปากและเท้าเปื่อยกะปงกระบือ990ตัวสำนักงานปศุสัตว์จังหวัดพังงา
2568ปากและเท้าเปื่อยกะปงสุกร145330ตัวสำนักงานปศุสัตว์จังหวัดพังงา
2568ปากและเท้าเปื่อยกะปงแพะ11190ตัวสำนักงานปศุสัตว์จังหวัดพังงา
2568ปากและเท้าเปื่อยกะปงแกะ1120ตัวสำนักงานปศุสัตว์จังหวัดพังงา
2568ปากและเท้าเปื่อยเกาะยาวโคเนื้อ3500ตัวสำนักงานปศุสัตว์จังหวัดพังงา
2568ปากและเท้าเปื่อยเกาะยาวโคนม00ตัวสำนักงานปศุสัตว์จังหวัดพังงา
2568ปากและเท้าเปื่อยเกาะยาวกระบือ3900ตัวสำนักงานปศุสัตว์จังหวัดพังงา

ไฟล์ข้อมูล (1)

  • CSVโรคระบาดในสัตว์107 KB

    "โรคปากและเท้าเปื่อย (foot and mouth disease) โรคที่เกิดในสัตว์กีบคู่ โค กระบือ แพะ แกะ สุกร เป็นการติดเชื้อไวรัสซึ่งในประเทศไทย พบ 3 ชนิด ได้แก่ ชนิด โอ เอ และเอเชียวัน สัตว์ที่ติดเชื้อจะแสดงอาการความรุนแรงแตกต่างกันขึ้นอยู่กับภูมิต้านทานโรค ความแข็งแรงของตัวสัตว์ และปริมาณของเชื้อโรค โดยจะแสดงอากา

    ดาวน์โหลด →

    สำเนาที่เราจัดเก็บไว้ พร้อมค่าแฮช SHA-256 — ต้นฉบับยังอยู่ที่เว็บไซต์ผู้เผยแพร่